event

[VC] Oh! my story!! ver. เเบ๊คสเปซ

posted on 22 Sep 2012 18:41 by barasureo directory Fiction

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ...

....

..

 

.

คำเตือน!!!

เมา...มึน.....@  @
 
อา.....อ่านสอบเเล้วมึนมากค่ะ
 
เดินเข้ามาเเต่งฟิคเเบบเมาๆ....
 
 
 
 
ภาษาเเย่ เขียนไมรู้เรื่อง....
 
 
เรียบเรียงไม่เป็นประโยค
 
 
 
วกไปวนมา....
 
 
 
มากค่ะ'''''OTZ
 
อารมณ์ดีเเล้วจะมารีไรท์ให้นะเเบ๊คคุง''''''OTZ





อีเว้นเเรก part2 ค่าาาา^^,,,
 
Oh! my story!! [OMS] part2
 
เรือ่งราวของ"เเบ๊คสเปซ"


...

..
 
 
.
 

“แบ๊ค!!!!!!!!!!”

 

เสียงที่ตะโกนดังก้อนจากด้านหลัง....ช่างคุ้นเคย........

 

“.....ดี...ลีท?”

 

ช่างน่าอัศจรรย์! ร่างนั่นกระโดดโถมใส่แบบเต็มแรง

 

“นาย...นายยังมีชีวิตอยู่!!!!”

น้ำเสียงสั่นครือในตอนแรกเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

รู้สึกเหมือน

....

..

.

คุณมีอะไรที่เปลี่ยนไป!

 

“คุณก็มีวิตอยู่....ดีจริงๆครับ”

...

..


หรือจะมีเพียงแค่ผมที่ไม่เปลี่ยนแปลง

.

...

........

you are [only] my master

.....

...

.

แสงสีทองสาดส่องทาบทับย้อมกลับให้ราตรีกาลเปลี่ยนเป็นรุ่งอรุ่นแห่งวันใหม่

....ช่วงเวลาแห่งการนอนหลับพักผ่อนของเหล่าแวมไพร์

 

เส้นผมสีน้ำเงินเข้มแผ่กระตายจนเต็มโลงศพยิ่งขับให้ผิวกายของคนที่อยู่ในห่วงนิทราขาวกระจ่าง

มือที่สามารถควบคุมอุณหภูมิได้ดั่งใจนึกเกลี่ยผมที่ระใบหน้าแผ่วเบา นิ้วยาวม้วนเส้นผมนุ่มลื่นเล่นท่ามกลางความเงียบ

 

ใบหน้าที่ดูฝืนทนแม้ยามหลับใหล...

 

“คุณกำลังฝันถึงอะไรอยู่นะครับ”

 

เอ่ยถามเสียงแผ่วกระซิบราวกับถามในเรื่องที่ตัวเองรู้อยู่แล้ว

ถึงคุณไม่บอก ผมคิดว่าผมรู้คำตอบนั้นนะครับ

 

คุณคงยังตกอยู่ในห่วงฝันร้ายของสงครามที่ผ่านมาสินะ

 

เพราะเราอยู่ด้วยกันมาตลอด

เพราะคุณเป็นดั่งเจ้าชีวิตที่ผมยอมพลีชีพปกป้อง

เพราะผมเป็นเพียงแค่อาหารของคุณเท่านั้น

 

 

ดวงตาสีแดงเลือดหม่นแสงไร้ชีวิตชีวาจับจ้องร่างที่หลับใหลขยับตัวดิ้น เรียวคิ้วขมวดหมุ่นดั่งตกอยู่ในความทรมาน

แบ๊คสเปซเอื่อมมือไปนวดที่หัวคิ้วเบาๆหวังให้ช่วยคลายความทุกข์แม้จะเป็นเพียงแค่ในฝันก็ตาม

 

 

“ทำไมถึงถึงยังคงเคียดแค้น....”

 

ทำไมต้องชิงชัง

 

ทำไมต้องใส่ใจกับอดีตที่ผ่านมาแล้ว

 

 

 

 

คำถามที่เฝ้าคอยถาม

 

“ผมอยากให้คุณเลิกจมปลักอยู่กับมันได้แล้ว”

 

 

....คำขอร้องต่อคุณที่ไม่เคยได้รับการตอบสนอง....

 

 

“ดีลีท คุณน่ะมันจอมวายร้ายที่ขี้แกล้งที่สุดเลยรู้มัยครับ”

 

คุณรู้ว่าผมไม่ต้องการให้คุณแค้นอีก

คุณรู้ว่าผมไม่ชอบความรุนแรง

เพราะอย่างนั้นคุณเลยไม่ยอมเลิกแค้นซักทีสินะ

 

 

 

“ถ้านี่เป็นแค่การแกล้งของคุณผมจะดีใจมากเลยล่ะ”

ยิ้มอ่อนโยนให้กับร่างที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่อง

 

 

ไม่อยากให้คุณนอนฝันร้ายเพียงลำพังผมจึงมาอยู่เป็นเพื่อน

 

คุณ...ซึ่งเลือกจะเดินคนล่ะเส้นทางกับผมอย่างสิ้นเชิง...

 

 

ผมไม่ชอบความแค้น....หรือพูดให้ถูกคือผมไม่รู้สึกใดๆมันทั้งสิ้น

 

เพราะอะไรคุณถึงแค้นนัก นั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่เข้าใจ

 

 

 

สงครามคร่าทุกสิ่ง มันไม่เคยมีอะไรดี ทุกคนล้วนสูญเสีย

หากแต่....มันคือกฎธรรมชาติ

มันคือความเป็นจริงที่ต้องยอมรับ

 

เกิด แก่ เจ็บ ตาย ไม่มีใครหนีพ้น

ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ใครเเกร่งกว่าก็อยู่รอดมันช่างเป็นเรื่องธรรมดา

 

แต่กระนั้นคุณและใครอีกหลายๆคนก็ยังเลือกที่จะจดจำและทนทุกข์ไปกับมัน

 

“เพราะอะไรถึงต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้กันนะ”

นี่นเป็นประโยคที่ผมเคยถามคุณเมื่อครั้งที่เราเจอกันอีกครั้ง

คุณนิ่งไปหลายนาทีก่อนจะตัดสินใจตอบในสิ่งที่ผมไม่เคยคิดมาก่อน

....

..

 

.

“เพราะฉันมีความรู้สึก....ไม่ไร้ความรู้สึกเหมือนนายยังไงล่ะ”

แววตาสีแดงที่พรุ่งพร่านไปด้วยแรงแค้นที่คุณเลือกจะรับมันมาเก็บเอาไว้จ้องมองร่างสูงกว่าอย่างไม่คิดจะหลบหลีก

 

“ความบิดเบี้ยวของนาย...คงมาจากฉันสินะ”

มือเย็นเอื้อมแตะต้นคอ ลูบแผ่วเบาเหมือนปลอบประโลมเด็กน้อย คุณเม้มริมฝีปากเหมือนกำลังฝืนทนอะไรบางอย่างก่อนตัดสินใจพูดในสิ่งที่ทำให้ผมตะลึงกว่าอะไรทั้งหมด

 

“....จากนี้ไป ฉันจะไม่แตะต้องเลือดของนายอีก”

....

..

 

.

 

ดีลีท คุณชอบทำให้ผมตกใจได้ตลอดเวลาจริงๆนะ

 

คุณที่ยอมทิ้งประสาทสำผัสในการรับรสเพียงเพื่อไฟแค้นที่สุมอก!

 

 

 

ยอมดื่มเลือดที่ไม่สามารถรับรสได้

 

 

 

เจ้านายที่น่ารัก...คุณต่างหากที่บิดเบี้ยวไปแล้ว....!!

 

 

 

แต่ถึงกระนั้นคุณก็ยังคงเป็นเจ้านายที่ผมต้องภักดี

 

หากคุณต้องการแบบนั้น.....ผมคงไม่สามารถขัดได้

 

 

 

หากนั้นเป็นสิ่งที่คุณเลือกแล้วผมก็ไม่คิดจะขวางอะไร

 

แม้คุณจะเดินไปทางไหน หากมันเป็นความต้องการผมคงทำได้แค่เดินตาม

 

และถ้าคุณรำคาญ แค่เอ่ยปากไล่ผมก็จะยอมจากไปโดยง่าย

 

 

ก็ผมคือข้ารับใช้ที่ภักดีนี่น่า

 

 

 

ผมคงจะบิดเบี้ยวและไร้ความรู้สึกใดๆแบบที่คุณว่า

 

 

 

 

 

แต่ถึงกระนั้น....

 

วันนั้นที่เราพบกันอีกครั้งบนทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คน เสียงคุณที่ตะโกนเรียก

 

“ผม....รู้ดีใจจริงๆที่คุณรอดชีวิตมาได้...”



 

เจ้านายของผม....

.

.

.

.

“ขอให้คุณฝันดีนะครับ”

 

ร่างสูงก้มลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเบาๆก่อนปิดฝาโลงให้เรียบร้อย หันหลังเดินออกจากห้อง งับประตูสนิทแล้วกลับห้องตัวเอง

 

 

 

=fin=

 
อา....เมามากค่ะ!!!!
กะให้ ดีลีท กะ เเบ๊ค อารมณ์ตรงข้ามกันอ่ะเน้อ^^a
ดีลีทจะเเนวๆอัดเเน่นด้วยอารมณ์
เเบ๊คจะไม่มีอารมณ์อะไรเลย อะไรก้ได้ง่ายๆเรื่อยๆ
 
เเต่ยังไง ทั้งคู่ก็ชอบเเกล้งเหมือนกันนะ!!!
 
 
อา....ไม่ไหวเเล้วค่ะ ไม่มีสติรุนเเรง...ต้องไปพักอ่านหนังสือต่อหล่ะ....มึนจริงๆเรื่งอที่อ่านรอบนี้=*=
 



ปล.จะยังมีใครจิ้นสองคนนี้ให้กินกันเองอยู่มัยนะคะ ฮาาาา