OtherR

[fic KNM]Onzen!!!(KL)

posted on 07 May 2012 22:35 by barasureo in OtherR directory Fiction
อา...//เเอบโผล่
สวัสดีค่า...//ก้มหน้าผากติดพื้น

เเบบว่า....เกิดอารมณ์อยากเเต่งฟิคขึ้นมาอ่ะค่า เเฮะๆ
ยังไงก็ฝากกันด้วยนะค้าาา^^,,,,

================================
Title ; OnZEN!
Series ; Kill no More 
Pairing ; [Kaiz x Liola]...เเหละ ก็มีเเค่สองคนนี้ในเรื่องนี้นะ ฮา~
Genre ; Yaoi
Rate ; ...อา...เท่าไรดี....PG-15 เเล้วกัน....ขอบคุณนากิซังที่ช่วยดูเรทให้ค่า^^,,,
Writer ; sureo
Warning ; คำผิดเยอะ ทำใจนะคะ เจอเเล้วบอกด้วย หนูจะกลับไปเเก้;w;...
================================


จ๋อมแจ๋ม....จ๋อมแจ๋ม..........
เสียงน้ำกระทบเป็นระรอกทุกครั้งที่ร่างกายขยับ ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าต่างๆให้ไหลไปกับกระแสน้ำอุ่นซึ่งประดับด้วยกลีบดอกไม้นานาพันธุ์หอมหวาน อดไม่ได้ทีจะเอนพิงแผ่นหลังกับขอบบ่อ ดวงตาสีเงินยวยหลับพริ้ม เส้นผมสีรัตติกาลละเอียดถูกมัดเก็บขึ้นด้านบนอย่างดีป้องกันไม่ให้ร่วงลงมาสัมผัสกับน้ำร้อน จะมีก็เพียงไรผมเล็กน้อยที่เปียกแนบกับใบหน้าที่ออกไปทางหวานและต้นคอระหง ตรงต้นแขนด้านหนึ่งมีผ้าสีขาวพันเอาไว้อย่างแน่นหน้า ผิวขาวซีดบัดนี้มีสีชมพูระเรื่อเพราะอุณหภูมิของน้ำยิ่งขับให้ร่างบอบบางยั่วเย้าน่าสัมผัส ธรรมดาแล้วเวลาแบบนี้รอบกายมักมีเรื่องเอะอะโวยวายจนเหมือนเป็นเรื่องปกติ นานๆครั้งจะมีบรรยากาศสงบๆอย่างนี้บ้าง ร่างบางจึงถือโอกาสนอนแช่น้ำอุ่นๆเช่นนี้นานๆหน่อย แต่คงนานไปกระมั้ง...

“แช่นานไปแล้วนะลีโอลา เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก!”
ชายหนุ่มเจ้าของหัวสีกอหญ้าอันเป็นเอกลักษณ์เปิดประตูเสียงดังเดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เพราะยังไงก็รู้อยู่แล้วว่าร่างบางตรงหน้าไม่มีทางว่าอะไรตนแน่นอน ที่สำคัญตอนนี้ไม่มีทั้งอัศวินแห่งแสงสว่างทั้งจอร์โน่ข้างกายร่างบางค่อยพูดว่าเค้าปากเปียกปากแฉะเรื่องมารยาทให้ระคายหู ไคซ์เดินดุ่มๆมาขอบบ่อด้วยท่าทางหงุดหงิด....

“อืม.....ก็มันสบายนี่น่า ขออีกนิดนะ”

เสียงหวานพึมพำเบาหวิวไม่ต่างอะไรกับเสียงกระซิบ ไม่แค่นั้นพอพูดจบก็ขยับกายลงให้ใบหน้าจมลงในน้ำซะครึ่งหน้าอีกต่างหาก ท่าทางบ่งบอกว่ากำลังมีความสุขสุดๆ ไคซ์มองคนที่แช่น้ำตาโต มันน่าตกใจน้อยซะเมื่อไร...ก้อนน้ำแข็งคนนั้นรู้จักต่อรองด้วย!! แถม...แม่เจ้าโว้ย ก้อนน้ำแข็งชอบน้ำร้อน!?! ถ้าให้หมอนี่แช่นานๆน้ำแข็งจะละลายหมดมัยนั่น!...เป็นประเด็นน่าสนใจ แต่ความห่วงว่าร่างบางจะเป็นลมมันมีมากกว่านี่นะ ไคซ์ถอนหายใจเสียงดัง

“พอเลยๆ ขึ้นมาได้แล้ว เป็นอะไรขึ้นมาลูกกับพ่อนายต้องเอาฉันตายแน่ๆ!”
....
..

ได้รับความเงียบเป็นคำตอบ....คนมาตามขยี้หัวที่ฟูอยู่แล้วของตัวเองคิ้วขมวดหมุ่น


“อย่ามาทำตัวดื้อตอนนี้นะ”
...
..
และก็ได้ความเงียบมาเป็นคำตอบเหมือนเดิม...
แถมครั้งนี้มีซาวด์แอฟเฟคเป็นเสียงน้ำด้วย!

"ว่ะ! นายนี้ บทจะดื้อก็ดื้อจริงๆ ได้...มาดูกันว่าฉันกับความดื้อของนายใครจะชนะ”
ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ลีโอลาที่อยู่ๆก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีจึงหันมามองไคซ์อย่างไม่วางใจ แล้วก็ทันได้เห็น....การถอดเสื้อที่แสนจะรวดเร็ว แล้วก็...

ตู้ม!!!

“คะ ไคซ์?”
ไคซ์ถอดเสื้อตัวเองโยนส่งๆไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร กระโดดลงมาแช่น้ำด้วยซะงั้น ลีโอลามองอย่างงงๆไม่นึกว่าไคซ์จะลงมาแช่ด้วยแบบนี้...ริมผีปากอิ่มคลี่ยิ้มนิดๆ

“นายก็ชอบแช่น้ำสินะ”
“ใช่แล้ว...ซะเมื่อไรเล่า! ก็แค่เห็นว่านายยังแช่อย่เลยกลัวนายเหงาเลยจะแช่เป็นเพื่อนเท่านั้นแหละ”

พูดไปพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม ลีโอลารู้สึกไม่ดีอีกแล้ว 
ตอนนี้ทั้งสองแช่น้ำอุ่นแบบหันหน้าเข้าหากัน แม้อ่างจะกว้างมากๆเพราะเป็นห้องที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษเพื่อให้สมกับฐานะของราชาจันทร์สีเงิน(และแน่นอนว่ามันไม่ได้ศร้างขึ้นด้วยงบประมาณของประเทศดรากอนแน่นอน!)แต่ไคซ์ก็เลือกที่จะนั่งอยู่ไม่ไกลจากลีโอลาเท่าไรนัก มันทำให้....ร่างบางต้องเปลี่ยนท่าเป็นชันเข่าขึ้นมาบังตัวไว้ ก็...สายตาไคซ์ที่จ้องมองมาน่ะมัน.....ดูไม่ค่อยน่าวางใจเท่าไร ไม่สิ มัน...รู้สึกแปลกๆยังไงชอบกลเหมือนตอนเบ็บลีลงเห็นเนื้อก้อนโตเลยนะ....

“มี...อะไรเหรอไคซ์?”
เสียงหวานกระซิบถาม ขยับตัวถอยหลังชิดขอบ่อมากขึ้น

“ทำไมนายถามแบบนั้นล่ะ หืม?”

ก็....นายขยับเข้ามาใกล้ทำไมล่ะ.......สงสัยอยู่ในใจ อยู่ๆลีโลลาก็รู้สึกเหมือนใบหน้าตัวเองร้อนผ่าว หรือเป็นเพราะน้ำร้อนกันนะ? ขณะที่สมองคิดเรื่อยเปื่อย ร่างสูงก็ขยับไล่ต้อนร่างบางขนมุม ยกแขนทั้งสองกันไม่ให้อีกคนขยับไม่ไหนได้ ควงตาคู่สวยเงยขึ้นสบกับดวงตาสีเขียวน้ำทะเลอย่างไม่เข้าใจ...ว่าทำไมหัวใจถึงได้เต้นรัวขนาดนี้

“...ไคซ์? อ่ะ!”
กลิ่นเนื้อนวลผสมด้วยกลิ่นดอกไม้อ่อนๆพาให้ลุ่มหลง โน้มตัวซุกไซ้ซอกคอขาว ก่อนจูบย้ำประทับซ้ำรอยแสดงความเป็นเจ้าของให้เด่นชัด 
“...รอยของฉัน....จางลงไปแล้วนะเนี่ย ”
น้ำเสียงเจือด้วยความหงุดหงิด เพราะมีก้างขวางคอเยอะแยะไปหมดทำให้เค้าหาโอกาสอยู่กับลีโอลาสองต่อสองได้ลำบากสุดๆ นี่ถ้าไม่ได้เพราะแผนการอันแยบยลของเค้าล่ะก็ ไม่รู้อีกนานแค่ไหนจะได้อยู่กันสองต่อสองแบบนี้ คิดพลางลากนิ้วมือที่ใช้เหนี่ยวไกปือเวทย์มนต์ไปตามผิวเนียนผ่านรองรอยสีกุหลาบที่จางลงไปมากแล้ว ซึ่งถ้าไม่สังเกตุให้ดีคงไม่มีใครเห็น ดวงตาสีน้ำทะเลลึกล้ำจับจ้องเสี่ยวหน้าหวานที่แดงวูบ ลีโอลาไม่ตอบอะไร...หรืออายจนกว่าที่จะตอบรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็น....ยังไงหมอนี่ก็เป็นคนเงียบๆเป็นทุนเดิมอยู่แล้วล่ะนะ...คิดแล้วก็ก้มลงไปซุกไซ้สูดกลิ่นหอมหวานต่อ ลิ้นร้อนไล่เลียชิมรส พร้อมลากผ่านร่องรอยสีกุหลาบเบาบางกดย้ำรอยให้เด่นชัด และสร้างสัญลักษณ์เพิ่มขึ้นตรงจุดที่ยังขาวสะอาด ยิ่งไล่ประทับตราความเป็นเจ้าของนานเท่าไร ก็เริ่มรับรู้ได้ถึงการสั่นน้อยๆของคนตรงหน้า เสียงอึกอักเบาๆทำให้ความอดทนของเค้ากระเจิง...หรือคนที่จะแย่คือเค้ากันแน่นะ?

“อะ....ไคซ์...”
ประทับจูบอ่อนหวานปลอบโยนร่างที่เริ่มสั่นนั่น แค่เพียงเบาบางก่อนจะรุกเร้าจนลีโอลาต้องหลับตาปี๊ ท่าทางที่ยังไงก็ไม่ชินซักทียิ่งกระตุ้นให้รู้สึกอยากแกล้งให้หนักขึ้น จูบดูดดื่มถ่าโถมทำเอาลีโอลามึนงงไปหมด ดวงตาสีเงินฉ้ำเยิมด้วยแรงอารมณ์

“ชอบมัย?”
“.....อื๊ม”
ตอบรับตามตรงเล่นเอาคนถามหน้าแดงตาม ดูเหมือนคนตอบจะไม่ได้รู้เอาซะเลยว่าคำตอบตรงๆนั้นมันน่าอายและทำให้คนฟังรู้สึกถูกกระตุ้นแค่ไหน ร่างได้เปรียบเลียริมฝีปาก

“รู้ตัวรึเปล่า.....นายมันยั่วชะมัดเลย”
ไม่เสียเวลาปล่อยให้ลีโอลามึนงงกับความหมายนั้นเพราะถึงมึนงงยังไงตอนนี้เค้าก็ไม่มีอารมณ์จะมาอธิบายอะไรทั้งนั้น มอบจูบที่เร้าร้อนให้ร่างบาง มือที่ว่างอยู่ดันเข่าของร่างบางที่ขยับชิดปกปิดส่วนอ่อนไหวของตัวเองออกจากกัน แล้วขยับตัวเข้าไปอยู่ระหว่างกลาง จูบร้อนแรงและท่าทางที่รุกเร้าทำเอาลีโอลาตั้งตัวไม่ติด ความตื่นกลัวสายหนึ่งวูบเข้ามา

“ไคซ์!”

เจ้าของชื่อชะงักการกระทำทั้งหมด ก้มมองร่างของคนรัก...เสียงเรียกที่แม้จะยังคงแผ่วเบาแต่ไคซ์ก็รับรู้ได้ถึงความกลัวทำให้คุมสติตัวเองได้...เมื่อสงบจิตสงบใจได้ก็ก้มลงงับปลายจมูกด้วยความหมั่นเขี้ยว....

“ อา...ฉันรุกเร็วไปหน่อยสินะ ก็ช่วยไม่ได้นี่น้า ใครใช้ให้นายมาพูดยั่วฉันล่ะ ดูสิ!พุดไม่ทันขาดคำ มองฉันแบบนั้นอีกแล้ว ลีโอลานายตั้งใจฆ่าฉันทางอ้อมจริงๆสินะ!”
“ฉันไม่ฆ่าคน ถึงฆ่า...ก็ไม่อยากฆ่านาย...”

ตอบด้วยความจริงจังทั้งน้ำเสียงและหน้าตา ทำเอาคนที่โดนบอกว่าจะไม่ถูกฆ่าขำพรืด
“ไม่ต้องห่วงถึงนายจะฆ่าฉันก็ตายหรอก!....เอาล่ะๆ เมื่อกี้ขอโทษนะ”
หอมแก้มนุ่มอย่างรักใคร่ คลอเคลียสูดกลิ่นหอมหวานอย่างอ่อนโยน....ต้องค่อยๆล่อลวงทีล่ะนิด

....
..

.

“ขอต่อ...ได้มัย?”
กระซิบข้างหูทำเอาลีโอลาหน้าแดงแปร๊ด....ก็ไม่ใช่ว่านี่เป็นครั้งแรก แต่พูดตรงๆแบบนี้ ก้อนน้ำแข็งเดินได้ก็ถึงกับพูดต่อไปออก ไม่ใช่ไม่อยากเพราะตอนนี้สติเค้าเองก็โดนไคซ์ชักนำจนแทบคุมเอาไว้ไม่ได้ และพี่ชายใหญ่ก็เคยบอกให้ทำตามที่เค้าต้องการ....แต่ว่า

“......เรา...กำลังอาบน้ำอยู่”
ใช่! อาบน้ำ!!ถึงจะไม่ค่อยรู้เรือ่งแบบนี้เท่าไร แต่ที่ผ่านๆมาไคซ์ก็สอนให้รู้ว่าขั้นตอนที่จะเกิดต่อจากนี้น่ะต้องทำบนเตียงไม่ใช่เหรอ เค้าก็ไม่ได้รังเกียจที่จะทำกับไคซ์แต่ตอนนี้...เค้าอยากอาบน้ำนี่น่า...ในใจราชาจันทร์สีเงินตีกันยุ่งวุ่นวายไปหมด แม้อาการวุ่นวายนั่นจะไม่แสดงออกทางสีหน้าก็ตาม และแน่นอน ทำไมสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาอย่างไคซ์(ซึ่งตอนนี้เลื่อนฐานะขึ้นเป็นคนรักแล้ว)จะไม่รู้ลำดับความคิดของลีโอลา


และยิ่งไปกว่านั้น....ลำดับความคิดพวกนั้นมันดันเข้าทางเค้าซะด้วยสิ!!!

ไคซ์ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ทำเอาลีโอลาอยากวิ่งหนีไปไกลๆ

“ไม่ต้องห่วง~ เรื่องแบบนี้มันไม่จำกัดอยู่แค่”เตียง”หรอกนะ!”

ลีโอลามองหน้าไคซ์เหลอหลา กำลังจะอ้าปากถามก็โดนจูบปิดปากซะงั้น



“แล้วฉันจะค่อยๆสอนนายเอง ลีโอลา~~~~”
......
...

.



แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่ปลุกให้ร่างบางที่พึ่งได้นอนเมื่อไม่นานนักลืมตาตื่น 
ดวงตาสีเงินกระพริบอย่างเกียจคร้าน แม้จะเหนื่อยและง่วงงุ่นเพียงใด แต่ดูเหมือนร่างกายจะจดจำเวลาตื่นซะแล้ว

เพียงขยับร่างกายเบาๆความเจ็บปวดและเมื่อยล้าโดยเฉพาะด้านล่างก็ถาโถมเข้ามาทำเอาคิ้วขมวดหมุ่น 
แขนของใครบางคนยังโอบรัดเหมือนไม่ยอมให้เค้าลุกขึ้นง่ายๆ ลีโอลาเองก็ไม่อยากปลุกไคซ์ให้ตื่นเพราะรู้ดีว่าปกติแล้วไคซ์ตื่นสายแค่ไหน.....แต่ถ้าเค้าไม่ลุกแล้วจะไปฝึกร่างกายตอนเช้าได้ยังไง ยิ่งคิดคิ้วยิ่งขมวดกันเป็นโบว์ แต่มาคิดอีกที...ถึงจะลุกออกไปได้คงไม่มีแรงไปฝึกอยู่ดี คิดได้ดังนั้นร่างบางเลยถอนใจเรือ่งฝึกแล้วขดร่างกายซุกแผ่นอกอบอุ่นเบื้องหน้า 

ดวงตาค่อยๆปรือ....ก่อนอัญมนีสีเงินสวยจะค่อยๆหลบหายเข้าไปหลังหนังตา

.....บางที....


...การนอนตื่นสายบ้างคงดีเหมือนกันสินะ...

......
...


.









*ส่งท้าย*
ดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยตามเวลาผ่านไป จากเช้าตรู่กลายเป็นยามสาย ในที่สุดชายหนุ่มหัวเขียวก็ค่อยๆลืมตาตื่น พอรู้ว่าในอ้อมกอดตัวเองยังไม่ว่างเปล่าก็กระชับให้แนบแน่น จมูกสูดกลิ่นอันแสนคุ้นเคยจากเส้นผมสีรัตติกาล 

“อรุณสวัสดิ์ไคซ์”

เสียงหวานเอ่ยทักทายยามตื่นนอนพร้อกับขยับตัวประทับจูบอรุณสวัสดิ์แผ่วเบาอย่างที่ไคซ์เคยสอนให้เค้าทำทุกครั้งเมื่อตื่น ซึ่งร่างสูงก็หอมแก้มคนรักตอบแช่นกัน

“อืม...อรุณสวัสดิ์ หิวจังน้า....~~”
ตื่นปุ๊บก็หิวปั๊บ! เมื่อวานจนถึงวันนี้เค้าออกแรงมากพอดูเลยนี่น่า จะหิวมันผิดตรงไหน! ชายหนุ่มลุกขึ้นบ่นๆเรื่องหิวแต่มือก็ยังไม่ปล่อยจากเอวบาง 

“ที่นี่ไม่มีเนื้อ ฉันย่างให้ไม่ได้”
ลีโอลาพูดอย่างเสียใจ ปกติถ้าอยู่ที่อาณาจักรดราคอนเวลาเบ็บลีลงร้องหิวเค้าจะเดินเข้าห้องครัวไปเอาเนื้อมาย่างให้แต่ตอนนี้พวกเค้าสองคนอยู่ที่อาณาจักรอคาเลน แถมอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ด้วย รู้แค่เป็นที่คล้ายๆกับโรงแรม ในห้องพักมีออนเซ็นส่วนตัว อยู่ๆไคซ์ก็เอาผ้ามาพันปิดตรงเกล็ดของเบ็บลีลงแล้วก็ลากเค้าออกมาจากปราสาท แล้วก็ลากมาทีนี้เลยไม่รู้ว่าจะเอาเนื้อมาจากไหนดี 

ไคซ์มองคนในอ้อมกอดที่ทำหน้าหนักใจก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกร้ากออกมา
“555 กี่ปีนายก็ซื่อบื้อไม่เปลี่ยน!!! ที่นี้โรงแรมนะ ไม่ต้องให้นายทำหรอก!! โอ้ย...ขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว...ฮะๆ รอแป๋บนะ”

ไคซ์พยายามหยุดขำลุกขึ้นแต่งตัวด้วยชุดยูกาตะสีเขียวอ่อน ส่งชุดยูกาตะสีดำให้ลีโอลาก่อนไปโทรศัพท์สั่งอะไรบางอย่าง แล้วไม่นานก็มีพนักงานเข้ามาจัดเรียงบรรดาอาหารต่างๆนานาจนเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมของอาหารทำเอาลีโอลาเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน พอวางอาหารเสร็จ ไคซ์ก็แทบกระโดดเข้าใส่อาหาร ลีโอลาเดินมานั่งข้างๆ ยังไม่ทันได้นั่งดี มือแกร่งก็ฉุดให้นั่งปุ๊บนตัก มือโอบเอวล๊อคไม่ให้ลุกขึ้นเสร็จสรรพ

“ป้อนหน่อยสิ ฉันหิวจะแย่อยู่แล้วนะ!”

เอาคางเกยบนไหล่ อ้าปากเป็นลูกนกขออาหาร ลีโอลาเห็นแล้วยิ้มน้อยๆเห็นแล้วไคซ์อดไม่ได้เลยขโมยจูบเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว ลีโอลาหน้าแดงวูบไม่รู้จะพูดอะไรเลยรีบตักอาหารป้อนพร้อมทั้งกินเองด้วย แต่คนถูกป้อนมืออยู่ไม่สุขเท่าไรจับนู้นแตะนี้ทำให้การป้อนเป็นไปอย่างยากลำบาก ระหว่างกินไคซ์ก็ชวนคุยไปเรื่อยๆเพื่อดึงความสนใจจะได้ลวนลามคนบนตักง่ายๆ ลีโอลาเองก็ดูเหมือนจะตกหลุมพลางคนเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม....แต่ก่อนที่อะไรจะเกิดมากกว่าการลวนลาม...

...

ปัง!!!!

...

.
ประตูห้องถูกถีบเข้ามาอย่างรุนแรง ทั้งสองหันควับมองดูผู้อาจหาญมาทำลายความสุข...เอ้ย ผู้ที่กล้าเสียมารยาททั้งๆที่รู้ว่าห้องนี้เป็นของราชาจันทร์สีเงิน แต่เมื่อเห็นหน้าคนที่บุกเข้ามาไคซ์ก็แทบวิ่งหนีหางจุกตูด

ไล่จากซ้ายไปขวา...จอร์โน่ มอสอีย์ แลนเซล็อต บลัดวูล์ฟ คอฟฟี่ เบ๊บลีลง มิรร์ มิซเซอรี่ คาปูชิโน...อา ไม่ต้องเสียเวลาไล่แล้ว ยกมากันทั้งขโยง!!! แถมหน้าตาแต่ล่ะคน...กินเลือดกินเนื้อทั้งนั้น!!!

“ไคซ์บ้า...ปะป๊าของเบ็บลีลง...เอาคืนมาน๊า!!!!”

“บลูเม้าเท้นเป็น(ลูกชาย)ของฉันนะ!!!ไม่ยอมให้นายหรอก!”

...

..

เสียงประสานอีกหลายประโยคแต่ไคซ์ไม่อยู่ฟังหรอกเพราะตอนนี้....ฉุดลีโอลาหนีก่อนดีกว่า!
จะอยู่ให้โดนรุมประชาทัณฑ์เหร๊อ ไม่มีท๊างงงงงง ท่านไคซ์ซะอย่าง ว่ะฮ่าๆๆๆๆ!!




======================
ฟืด......จบเเล้วค่า!!!
อา...เเต่งเเบบมั่วสุดๆ สติไม่อยู่กับตัว ออกมาผิดคาเเรคเตอร์อีกOTZ

ไม่ชอบยังไงขออภัยนะค้าาาา
เเล้วก็....

เรื่องนี้....เเต่งเพราะเเรงจิ้นจากรุปนี้ล่าาาาา>w
ลีลีน้อยชุดยูคาต๊าาาาาาาา 
ความจริงเป็นรูปที่เเค่อยากลงสีผมเเบบใหม่!สุดท้ายเลยเป็นภาพที่พาเเรงจิ้นเตลิดจนออกมาเป็นฟิคเลยค่าาายูคาตะ>>>ก็ต้องเเช่น้ำล่ะนะ!!!!!